Τα κρασιά της Λέσβου και της Λήμνου ήταν περιζήτητα από την αρχαιότητα. Κατά τον Αρχέστρατο τον Δειπνολόγο (4ος αιώνας)  αρχαίο συγγραφέα και φανατικό γευσιγνώστη, το κρασί της Λέσβου ήταν το καλύτερο της αρχαιότητας, ενώ οι Αχαιοί προμηθεύονταν το κρασί της Λημνιάς γης κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου.
Στην αρχαιότητα το κρασί της Μήθυμνας εθεωρείτο το νέκταρ των Ολύμπιων Θεών. Υπήρξαν τεράστιοι αμπελώνες, αλλά σήμερα υπάρχουν μόνο λίγοι και μικροί με μορφή οικοτεχνίας, που παράγουν μικρές ποσότητες αλλά άριστης ποιότητας κρασί, ενώ τα τελευταία χρόνια στη Λέσβο, αναπτύχθηκαν κάποια οινοποιία που παράγουν βιολογικά κρασιά.

Η Λήμνος όμως παραμένει κρασοπαραγωγό νησί και η φήμη της ποιότητας των κρασιών της, έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον κόσμο. Η τεράστια παράδοση στην παραγωγή του περίφημου κρασιού της Λημνιάς γης συνεχίζεται από εκατοντάδες αμπελοκαλλιεργητές στο νησί, με τη μοναδικότητα του χρυσού καρπού της ποικιλίας του Μοσχάτου Αλεξάνδρειας, που εμφανίζει και τα βέλτιστα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Από αυτή τη ποικιλία παράγεται και ο λευκός ξηρός οίνος ΟΠΑΠ Λήμνος, αλλά και διαφορετικοί τύποι εξαιρετικών γλυκών οίνων Ονομασίας Προελεύσεως Ελεγχόμενης Μοσχάτου Λήμνου. Ευδοκιμεί επίσης η ερυθρή ποικιλία Λημνιό, που τοπικά ονομάζεται «καλαμπάκι», η  οποία αναφέρεται από τον Αριστοφάνη ως «Λημνία Άμπελος» και οδηγεί στην παραγωγή του βαθύχρωμου ερυθρού επιτραπέζιου οίνου Καλαμπάκι.
Γραμμικοί και προσεγμένοι αμπελώνες κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, καλύπτουν 6.500 στρέμματα στο νησί, ενώ η μικρή στρεμματική απόδοση των 700 κιλών ανά στρέμμα (όπου δεν χρησιμοποιούνται λιπάσματα και ενισχυτικά) εξασφαλίζει την άριστη ποιότητα της πρώτης ύλης και φυσικά του κρασιού της Λήμνου.